Badany teren znajdował się na pograniczu terenów należących do trzech plemion: Mazowszan, Goplan (późniejsze Kujawy) oraz tzw. Łęczycan.
Terytoria tych plemion zostały od połowy X w. włączone do państwa Polan, a w XI - XII w. miały status prowincji. Opierając się na podziałach kościelnych i stosunkach dziesięcinnych należy przyjąć, iż w pierwszych wiekach istnienia państwa polskiego badany teren należał do prowincji łęczyckiej.
Od północnego zachodu graniczył ona z Kujawami (ok. 15 km), od północnego wschodu z Mazowszem (ok. 25 km). Pierwsze wzmianki o wsi Bedlno pochodzą z XIV w. Wieś pojawia się w dokumentach w 1364 r. jako Bedlno. Nazwa wsi pochodzi od grzybów "bedły". Wieś miała leżeć w lesistej okolicy, pełnej grzybów stąd Bedlno oznacza osiedle bedlne czyli pełne grzybów. W okresie trzynastego i czternastego stulecia istniał podział - ze względu na własność - na księstwa i ziemie, oraz - ze względu na administrację kościelną - na archidiakonaty i diecezje.
W tym czasie Bedlno należało do Ziemi Łęczyckiej oraz znajdowało się w granicach archidiakonatu łęczyckiego. Jak podają zapisy z przełomu XIV i XV w. do dóbr Łąkoszyńskich herbu Rola należały działy położone w Bedlnie i Żbiwcu. Od tej pory liczni współwłaściciele tej osady występują w zapisach ksiąg sądowych łęczyckich. Byli to: Budek, Michał, Mikołaj zwany Goździk, Adam, Marcin, Piotr (Pietrasz), Woch, Grzegorz, Dorota, Tomisława. Wskazuje to na duże rozdrobnienie tej osady. Bedlno było wsią parafialna z kościołem pod wezwaniem św. Floriana.
W 1388 r. wystąpił po raz pierwszy w źródłach pleban tej osady Wojciech Rakowski, następnie w latach 1409 - 1411 godność tę piastował Marcin; w 1410 wikarym w parafii był Mikołaj. Przy parafii istniała szkoła, której rektorem w 1412 r. był niejaki Sędek. W wyniku wprowadzenia podziału terytorialnego w XVI w. teren ten należał do powiatu orłowskiego, województwa łęczyckiego. Powiat był najniższym szczeblem podziału terytorialnego. W razie potrzeby dokładniejszego określenia położenia miejscowości korzystano z kościelnego podziału na parafie. Badany obszar należał do parafii Bedlno.
W miejscowości tej znajdowała się siedziba dekanatu bedlneńskiego należącego do archidiakonatu łęczyckiego w archidiecezji gnieźnieńskiej. Obejmował on parafie: Bedlno, Chodów, Dabrowice, Dzierzbice, Głogowiec, Grochów. Kaszewy Kościelne, Krośniewice, Kutno, Łąkoszyn, Łęki Kościelne, Miłonice, Nowe, Oporów, Orłów, Plecka Dąbrowa, Rdutów, Strzegocin. Śleszyn i Żychlin. Ponadto należały do niego parafie Bąków Górny, Sobota i Zduny, położone na wschodnich rubieżach ówczesnego powiatu orłowskiego, całą zachodnią część powiatu łęczyckiego, a na południu część środkową, po parafie Topola Królewska, Błonie, Goraj włącznie. Jednak pod koniec XVI w. siedzibę dekanatu przeniesiono do Kutna. Bedlno w XV i XVI w. należało do szlacheckiego rodu Bedleńskich herbu Wieniawa.
Z rodziny tej pochodził Mikołaj Bedleński, kanonik gnieźnieński i poznański, oficjał krakowski. Na początku XV w. Bedleńscy ufundowali i uposażyli kościół, drewniany, modrzewiowy. W 1794 r. Faustyn Stokowski, stolnik łęczycki - kolejny właściciel dóbr Bedlno - wzniósł nowy drewniany kościół i murowana zakrystię ze skarbczykiem w stylu gotyckim. Kiedy doszło do upadku Rzeczypospolitej w roku 1793 wieś Bedlno znalazło się pod panowaniem Prus i weszło w skład prowincji Prus Południowych, departamentu łęczyckiego i powiatu orłowskiego (z siedzibą w Kutnie). Już w rok później po wkroczeniu wojsk pruskich obszar ten znalazł się w departamencie warszawskim. Po powstaniu Królestwa Polskiego departamenty przemianowano w 1816 r. na województwa oraz wprowadzono gminy. Na miejsce departamentu warszawskiego powstało województwo mazowieckie. Funkcje administracyjne powiatów przejęły obwody. Badany teren wszedł w skład obwodu gostynińskiego, powiatu orłowskiego gminy Wojszyce.
Założenie dworsko - folwarczne istniało w Bedlnie już zapewne w pierwszej połowie XIX w. co potwierdza kwatermistrzowska mapa topograficzna, pochodząca z lat 1822 - 1843. Według Słownika geograficznego Królestwa Polskiego w 1827 r. Bedlno liczyło 23 domy i 312 mieszkańców. W 1837 roku przemianowano województwa na gubernie i powstała gubernia warszawska, a w 1842 roku obwody zmieniono na powiaty, powiaty zaś na okręgi. Podczas reformy przeprowadzonej w 1867 roku na miejsce dawnego powiatu - okręgu orłowskiego - powstał nowy powiat - kutnowski. Jedną z dwunastu gmin tego powiatu były Wojszyce. W drugiej połowie XIX w. majątek Bedlno był własnością hrabiego Wł. Łubieńskiego. W 1869 r. wykupił go J.G. Bloch. Gospodarstwo w Bedlnie za jego czasów było staranne i postępowe. Z jego inicjatywy powstał dwór oraz park o charakterze krajobrazowym. Na początku XX w. majątek Bedlno stał się własnością J. Sławińskiego.
Był on ostatnim właścicielem przed 1939 rokiem. Około 1920 r. nastąpiła przebudowa budynku dawnego dworu w pałac. Gospodarstwo stanowiło zwarty kompleks, w którego skład wchodziły: pałac otoczony parkiem, podwórze gospodarskie, sad, domy robotników folwarcznych oraz pola uprawne liczące 525 ha. Zarządcą majątku był Czech - Hrapczyk. Mieszkali tu ludzie, którzy zapewne byli zatrudnieni w majątku i wykonywali takie zawody jak robotnik, stangret, służący, kelner, wyrobnik, ogrodnik, mechanik, majster drenarski, majster brukarski. Osiedli tu również ludzie wykonujący prace usługowo - produkcyjne na potrzeby miejscowej ludności oraz wykorzystujący zapewne dogodne położenie przy ówczesnej szosie kaliskiej. Byli to: kowal, rzeźnik, szewc, piekarz, murarz, stelmach, stolarz, młynarz, handlowiec, ślusarz.
Osoby zajmujące stanowiska urzędowe również znajdowały się wśród mieszkańców Bedlna. Do tej grupy można zaliczyć sekretarzy gminy i nauczycieli oraz komendanta posterunku, policjanta, urzędnika kolejowego. Tak duża różnorodność wykonywanych zawodów świadczy o prężnym rozwoju tej osady. W czasie I wojny światowej Kutnowskie wraz z całą północno-zachodnią częścią Królestwa Polskiego znalazło się pod okupacją niemiecką i weszło w skład generalnego gubernatorstwa warszawskiego. W niepodległej Polsce zachował się powiat kutnowski, który znalazł się w granicach województwa warszawskiego.
W roku 1938 powiat kutnowski został odłączony od województwa warszawskiego i przeszedł w granice województwa łódzkiego. Podczas II wojny światowej w wyniku utworzenia przez okupantów z centralnych ziem polskich Generalnej Guberni powiat kutnowski został włączony do rejencji inowrocławskiej i wchodził w skład tzw. Kraju Warty (Wartheland). Po wkroczeniu wojsk niemieckich w dniu 17 września do Bedlna rozpoczął się czas okupacji, który trwał do 18 stycznia 1945 r. Tuż po wkroczeniu do wsi Niemcy zniszczyli budynek tzw. obory "ludzkiej", na miejscu którego w 1942 r. wybudowali dwa budynki mieszkalne. W czasie okupacji majątkiem zarządzali Niemcy. W wyniku akcji germanizacyjnej najpierw ograniczono liczbę nabożeństw w miejscowym kościele. W 1941 r. zaaresztowano proboszcza parafii Bedlno - księdza Czesława Rydzewskiego.
W roku 1942 Niemcy, pod groźbą najsurowszych rygorów karnych, spędzili okoliczną ludność polską i kazali rozebrać miejscowy kościół. Wśród wysiedlanej ludności podczas akcji w 1940 r. było wiele osób pochodzących z Bedlna. W latach 1939 - 1945 hitlerowcy dopuścili się również masowych zbrodni. Podczas przesłuchania na miejscowym posterunku żandarmerii zamordowano 25.VII.1943 r. dwie osoby - Józefa Adamczyka i Michała Daneckiego. Po zakończeniu wojny powrócono do podziału administracyjnego z roku 1939. Ponieważ siedziba gminy Wojszyce znajdowała się w Bedlnie w 1953 r. dokonano zmiany nazwy.
W ramach reformy administracyjnej w 1954 roku zlikwidowano gminy i powołano gromady. Badany obszar stał się więc siedzibą gromady Bedlno. Jednak w wyniku zmian w 1973 roku powrócono do gmin. Po zmianie granic administracyjnych w 1975 roku badany obszar znajdował się na terenach odłączonych od województwa łódzkiego i włączonych do województwa płockiego. Po dokonaniu reformy administracyjnej w 1999 roku wieś Bedlno należy do powiatu kutnowskiego, która wchodzi w skład województwa łódzkiego. Po zakończeniu wojny majątek Bedlno przestał funkcjonować w wyniku przeprowadzonej parcelacji.
Teren parku wraz z pałacem został przekazany w 1945 r. Szkole Podstawowej w Bedlnie a od roku 1996 jest własnością prywatną. Teren dawnego podwórza folwarcznego początkowo należał do POM w Kutnie (do 1972 r.), a potem został zajęty przez obecnego właściciela czyli Spółdzielnie Kółek Rolniczych w Bedlnie.